سِرّه /serrá/ واژه ای است به معنای ذغالی که از آتش خاموش شده با آب باقی بماند.[۱] از سِرّ /serr/ به معنای بیحس آمده است.

پانویس

  1. نجاتعلی، نصراله (۱۳۸۷). فرهنگ زبان و گویش دزفولی. نجابت.